Temat numeru
Szkoła języków obcych
Wydarzenia
Turystyka językowa
Publikacje
Porady
Oblicza języka
Warsztat filologa
Ludzie i języki
Enjoy & Learn
Rozmaitości

 

 

O firmie

Nauka języków obcych

Turystyka językowa

Centrum konferencyjne

Księgarnia językowa

Wydawnictwo
 
 

 
Opinie


Techniki teatralne na angielskim
Hello, My name's Superman

Czy Superman ma coś wspólnego z teatrem i dramą? Czy łączy go coś z nauką języka angielskiego?

Wbrew pozorom, bardzo wiele. To właśnie na pierwszych lekcjach języka obcego, na których uczymy się podstawowych słów i zwrotów i zachęceni przez lektora czy nauczyciela przedstawiamy się nie jako Kasia, Marcin czy Agnieszka, ale odgrywając miniscenki, jako Superman, książę Drakula czy królowa Elżbieta, następuje nasze pierwsze spotkanie z teatrem i dramą na angielskim.

Techniki teatralne – narzędzie analizy literackiej czy pomoc w nauce angielskiego?

Techniki teatralne jako bardzo ważne narzędzie pomagające rozwijać sprawności nie tylko językowe są wykorzystywane na wszystkich etapach nauki angielskiego. Cieszą się one popularnością wśród uczestników wszystkich grup wiekowych. Lubią je nie tylko dzieci, które, jak wiemy, są naturalnymi aktorami, lecz również młodzież i dorośli, a także słuchacze uczący się języka specjalistycznego, np. na kursach business English. Warto podkreślić, że kiedy mowa o technikach teatralnych, nie chodzi tylko o przedstawienia czy bożonarodzeniowe jasełka wystawiane przez uczestników kursów dla rodziców, znajomych i innych zaproszonych gości. Prezentowane spektakle są bowiem efektem końcowym dużo wcześniej rozpoczętego procesu dramatyzacji, będącym skumulowaniem tych wszystkich umiejętności, które posiedli słuchacze w wyniku systematycznej pracy i nauki. Pod nazwą techniki teatralne nie kryje się także literacka analiza dzieł Szekspira, którą lepiej pozostawić studentom filologii angielskiej.

Technika teatralna czy też inaczej drama to raczej czynność angażująca całą osobowość słuchacza, która umożliwia uczenie się, powtarzanie i wreszcie utrwalenie i przyswojenie początkowo prostych i mechanicznych, później coraz bardziej skomplikowanych zwrotów. W przypadku dzieci są to różnego rodzaju wierszyki, rymowanki, historyjki odgrywane w klasie, natomiast w przypadku młodzieży i dorosłych w miarę zdobywania kolejnych umiejętności językowych są to coraz bardziej skomplikowane dialogi, scenki i symulacje. Techniki teatralne mogą się więc pojawić na każdej lekcji, odnosząc się do tych wszystkich sytuacji, które polegają na odegraniu jakiejś roli, byciu jakąś postacią (np. Supermanem), czy też na odtworzeniu jakiegoś zdarzenia (np. zakupów w sklepie spożywczym). Podstawową zaletą technik teatralnych jest to, że język nie jest w nich już głównym celem, ale staje się narzędziem do osiągania innych – nadrzędnych – celów szeroko pojętej komunikacji i wyrażania związanej z nimi ekspresji. Poza tym teatr nie ogranicza się tylko słów, lecz w równej mierze wykorzystuje ruch, dźwięk, dotyk. Techniki teatralne angażują więc wszystkie zmysły, dzięki czemu bez względu na to, czy ktoś jest wzrokowcem czy słuchowcem, znajdzie w dramie coś dla siebie.

Po co robić teatr na lekcji?

Odpowiedź na to pytanie jest bardzo prosta: żeby utrwalać umiejętności językowe, stymulować ogólny rozwój i poszerzać wiedzę o świecie, co jest szczególnie ważne w przypadku dzieci (ale nie tylko). Drama daje bowiem przeogromne możliwości przećwiczenia i powtórzenia wprowadzonego wcześniej materiału. Kreatywne dzielenie na części sytuacji językowych sprawia, że słuchacz nie tylko staje się coraz bardziej świadomym użytkownikiem języka, lecz także w coraz większym stopniu przejmuje odpowiedzialność za swój proces nauki. Różnego rodzaju scenki, dialogi czy wierszyki tworzą nowe, realne konteksty, które dzięki zaangażowaniu osobistemu słuchacza oraz połączeniu słowa mówionego z ruchem i gestem ułatwiają zapamiętywanie. Inscenizowanie „realności” w klasie, które angażuje w pełni uczestników zajęć, może być bardzo motywujące i przyjemne, a także pomocne w przezwyciężaniu niechęci do nauki.

Dzięki twórczemu i intelektualnemu odkrywaniu możliwości języka połączonemu z poznawaniem rzeczywistości rozwijają się ogólne umiejętności komunikacji. Techniki teatralne, integrując te umiejętności, wspomagają rozwój poznawczy i emocjonalny. Ponadto przez skłanianie do osobistego zaangażowania stymulują rozwój samoświadomości, a także kształtują poczucie autonomii. Służąc odtwarzaniu realnych sytuacji i związanych z nimi zachowań ludzi, pozwalają lepiej poznać życie, co jest szczególnie ważne w przypadku najmłodszych uczestników zajęć. Uczą także podejmowania ryzyka, i to nie tylko w kontekście językowym. W końcu, mogą być sposobem wzbogacania wiedzy o kulturze języka obcego, a w przypadku kursów specjalistycznych, np. business English, i często pojawiających się na nich case studies, będących najbardziej złożoną formą dramy stosowaną na lekcjach językowych, dają możliwość przygotowania się do życia zawodowego przez wprowadzenie w różne jego sfery.

Typy technik teatralnych

Poczynając od najprostszych, a kończąc na najbardziej złożonych, techniki teatralne można sklasyfikować w następujący sposób:
  • Imitacja gestów i dźwięków, jej celem jest badanie i interpretacja doświadczeń sensorycznych przez identyfikowanie zmysłów, co ma pobudzać rozwijanie świadomości sensorycznej.
  • Ruch, za jego pomocą uczestnicy zajęć wyrażają myśli i uczucia, obrazują cechy charakteru i stan emocjonalny. Bardzo często ruch stosowany jest jako odpowiedź na bodźce dźwiękowe, wzrokowe i werbalne.
  • Pantomima, obejmuje ona niewerbalne przedstawianie obrazów, reakcji na komunikaty przekazywane przez akcję i dźwięk oraz wizualizację użycia wyobrażonych przedmiotów.
  • Dramatyzacja opowiadania polega na interpretowaniu złożonych obrazów i historyjek za pomocą gestów, ruchu i pantomimy. Obejmuje umiejętność obrazowania cech fizycznych i stanów emocjonalnych bohaterów, ról i relacji, w jakie wchodzą odgrywane postacie, a także tworzenie krótkich historyjek i ich przedstawianie.
  • Improwizacja polega na odgrywaniu konkretnej roli na podstawie podanych wskazówek. Technika ta daje możliwość przećwiczenia sytuacji, w jakiej słuchacz może się znaleźć, oraz ułatwia pracę nad płynnością wypowiedzi. Improwizacja często wymaga znajomości dość dużego zakresu językowego.
  • Symulacja, studenci dostają opis sytuacji, który najpierw omawiają, a następnie podejmują decyzję, jak się w takiej sytuacji zachować, nie odgrywają przy tym ról, lecz pozostają sobą.

    Wspomniane już case study, znane wszystkim słuchaczom i nauczycielom business English, można by umieścić w klasyfikacji typów technik teatralnych pomiędzy improwizacją a symulacją, jako że czasem wiąże się ono z odegraniem konkretnej roli, a czasem przy rozwiązywaniu problemu uczestnicy zajęć pozostają sobą i wyrażają swoje sądy.

    Ze względu na właściwości dynamizujące spośród wymienionych technik teatralnych cztery pierwsze (imitacja gestów i dźwięków, ruch, pantomima oraz dramatyzacja opowiadania) znajdują zastosowanie głównie w uczeniu dzieci. Natomiast dla starszych i bardziej zaawansowanych pod względem językowym słuchaczy odgrywanie ról, improwizacja i symulacje są doskonałym narzędziem pogłębiania tych umiejętności.

    Hello. My name’s Superman. What’s your name?

    Jaka jest więc największa zaleta grania i udawania na lekcjach angielskiego? Prawdziwość, personalizacja i przyjemność – te „3 P” bardzo trafnie definiują najważniejsze cechy technik teatralnych i ich rolę w rozwijaniu sprawności językowych. Prawdziwość odnosi się do tworzenia realnych sytuacji w klasie, które sprawiają, że używany język staje się bardziej autentyczny. Personalizacja wyraża się w tym, że uczestnicy w pełni angażują się w dramatyzowane sytuacje, tzn. oddają w nich swoje osobiste doświadczenia i uzewnętrzniają emocje, ucząc się w ten sposób, jak wyrażać je w nowym języku. I wreszcie przyjemność – w przypadku tego pojęcia wyjaśnienia są raczej zbędne. Po prostu dużo dobrej zabawy i śmiechu, dzięki czemu następuje minimalizacja stresu. Prawdopodobnie dlatego zarówno uczestnicy zajęć, jak i nauczyciele tak bardzo lubią bawić się w teatr na angielskim.

    Agnieszka Czajka
    oddział Szkoły FELBERG w Krakowie
     

  •  Pozostałe artykuły:

    Jak osiągnąć sukces?

    Surowy autorytet czy dobry kumpel?

    Kiedy zacząć naukę

    Alicia Hovinga

    Lekcje z nejtiwem

    więcej...



    Powrót na góręDrukuj artykułWyślij artykuł