Znajomy z kursu

■ Prowadzisz zajęcia zarówno z młodzieżą szkolną, jak i z dorosłymi. Czym różnią się te dwie grupy odbiorców i czy zauważasz różnice w sposobie prowadzenia zajęć?

Oczywiście, zauważam. Pierwszą, wyraźnie dostrzegalną, jest wiekowe zróżnicowanie grupy. W przypadku młodzieży szkolnej różnice te są niewielkie (z reguły rok bądź dwa lata), natomiast grupy złożone z dorosłych słuchaczy nie stanowią homogenicznych zespołów. Zwykle w tym samym kursie uczestniczą osoby, które dzieli różnica kilku albo nawet kilkunastu lat. Dorośli słuchacze wnoszą zatem ze sobą różny bagaż doświadczeń, bardzo różnorodne poglądy i zainteresowania, reprezentują także zróżnicowany światopogląd. Przygotowując się do pracy, muszę uwzględnić te czynniki, to znaczy, starać się tak organizować zajęcia, by każdy mógł się w nie zaangażować. Inną, wyraźną różnicą pomiędzy omawianymi typami grup jest umiejętność określenia i sprecyzowania celów podjętej nauki. O ile w przypadku młodzieży szkolnej nie zawsze są one wyraźne i konkretne, o tyle dorośli doskonale wiedzą, dlaczego zapisali się na kurs i co chcą dzięki niemu osiągnąć. To sprawia, że zajęcia muszą się koncentrować na określonych typach zadań, przede wszystkim na kształtowaniu umiejętności mówienia (zwłaszcza przełamywania bariery językowej) oraz na wzbogacaniu słownictwa potrzebnego w codziennym życiu oraz w określonych sytuacjach komunikacyjnych (głównie związanych z pracą czy podróżą).

■ Scharakteryzuj specyfikę zajęć językowych z osobami dorosłymi.

Przede wszystkim należy zauważyć, że dorośli uczestnicy kursów językowych wykazują się niesamowitą energią. Prowadzą domy, realizują się zawodowo, a wieczorem mobilizują się, by przyjść na angielski. Taka postawa naprawdę zasługuje na podziw. Tym bardziej że zajęcia w szkole to nie jedyny czas, jaki muszą poświęcić na naukę. Myślę, że wymienione elementy przesądzają o specyfice pracy. Osoby, które dźwigają na swoich barkach tak dużo obowiązków, traktują zajęcia nie tylko jako kurs języka obcego, ale również jako miejsce spotkań. Zależy im na przyjaznej atmosferze, często zabarwionej humorem. Wymagają też zrozumienia i cierpliwości, gdyż po ciężkim dniu w pracy umysł nie zawsze nadąża za chęciami...

■ Jaka, Twoim zdaniem, powinna być postawa nauczyciela, aby umiejętnie motywował słuchaczy do nauki?

Przede wszystkim cierpliwość i wyrozumiałość, o czym wspomniałam wcześniej. Poza tym otwarcie na indywidualne potrzeby słuchaczy i... dyspozycyjność. Godzina lekcyjna to często za mało, ważny zatem jest kontakt telefoniczny oraz za pośrednictwem poczty elektronicznej. Dzięki niemu słuchacze mają możliwość wykonania dodatkowych ćwiczeń, mogą także wyjaśnić różne wątpliwości językowe. I jeszcze jedno: lektor powinien pamiętać, że jest nie tylko nauczycielem, ale także „znajomym z kursu”, dlatego w wielu ćwiczeniach (zwłaszcza związanych z mówieniem) sam powinien brać udział. Dzięki temu i lepiej zintegruje się z grupą, i łatwiej będzie mógł motywować słuchaczy do nauki.